Przestępstwa przeciwko rodzinie



Potrzebujesz pomocy? Dzwoń! - Kontakt
Przemoc w rodzinie to zjawisko niestety powszechne. Osoby doświadczające przemocy w rodzinie powinny przede wszystkim szukać pomocy psychologicznej i wsparcia ze strony rodziny lub krewnych. Przemoc w rodzinie jest zjawiskiem złożonym, którego przyczyny leżą poza zainteresowaniem prawa karnego. 
 
W każdym przypadku przemoc w rodzinie trwa tak długo jak długo jest tematem tabu. Wyjście z ukrycia i poszukiwanie pomocy najczęściej sprawiają, że ofiary zaczynają rozumieć swoją sytuację, zaczynają poznawać swoje prawa i przełamują lęk przed swoimi oprawcami. Pierwszym krokiem jest zawsze wyjście z izolacji i uwolnienie się spod wpływu swojego oprawcy.
 
Prawo karne chroni każdego kto doznaje ze strony bliskich mu osób krzywdy, poniżenia i cierpienia. Warunkiem uzyskania skutecznej pomocy na drodze postępowania karnego jest decyzja, że zachowania dotąd tolerowane i akceptowane zostaną napiętnowane. Ważne żeby decyzja była stanowcza i konsekwentna.
 
Każdemu kto zdecydował się wyjść z ukrycia pokonując własny wstyd radzimy poszukać pomocy psychologicznej, a dopiero później pomocy adwokata.
 
Informacje i przydatne linki dla ofiar przemocy w Warszawie
Jeżeli szukasz wsparcia i profesjonalnie przygotowanych do niesienia pomocy psychologicznej osób w Warszawie polecamy:
1. Niebieską linię - Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie "Niebieska Linia", która jest placówką Instytutu Psychologii Zdrowia Polskiego Towarzystwa Psychologicznego i realizuje zadania zlecone przez Urząd Miasta St. Warszawy oraz inne instytucje i organizacje.
 
Baza organizacji pozarządowych i instytucji www.ngo.pl - wszystkim osobom poszukującym pomocy polecamy bazę danych organizacji pozarządowych i instytucji stanowiącej część portalu organizacji pozarządowych www.ngo.pl. W bazie znajdują się informacje i adresy większości organizacji pozarządowych w Polsce.
 
Pomoc adwokata w Warszawie
Pomoc adwokata może okazać się potrzebna na etapie złożenia zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, na etapie postępowania na policji i w prokuraturze oraz później w postępowaniu sądowym. Informacje o podstawowych prawach osób pokrzywdzonych i wskazówki dla nich znajdują się w zakładce "Co muszę wiedzieć jako pokrzywdzony?".
 
Dla pokrzywdzonych: nie bój się zawiadomić policji lub innych organów, że padłeś ofiarą przemocy domowej. podejmij decyzję, że będziesz szukać ochrony w postępowaniu sądowym.
 
Dla podejrzanych/oskarżonych: najważniejsze w przypadku oskarżenia o przestępstwo związane z przemocą w rodzinie jest zawsze jasne i precyzyjne ustalenie stanu faktycznego i możliwie najpełniejsza eliminacja fałszywych pomówień. często pokrzywdzeni koloryzują swoje zeznania ze szkodą dla sprawcy.

Znęcanie się - art. 207 k.k.
Istota przestępstwa znęcania się polega na zadawaniu bólu fizycznego lub powodowaniu cierpienia psychicznego pokrzywdzonego. Katalog możliwych zachowań jest szeroki, znęcanie może polegać na biciu, szykanowaniu, lżeniu, grożeniu przestępstwem czy porzuceniem. Innym możliwym zachowaniem jest zaniechanie dostarczania środków do życia np. dręczenie głodem, nieogrzewanie domu.
 
Znęcanie się musi być obiektywne. Oznacza to, że musi być ono widoczne przy uwzględnieniu kryteriów obiektywnych i polegać na zadawaniu bólu lub cierpienia. Samo odczucie pokrzywdzonego nie wystarczy do uznania, że dane zachowanie wypełniało znamiona przestępstwa znęcania. W szczególności nie każde naruszenie nietykalności cielesnej, kierowanie obelg czy znieważanie (np. rodziców w stosunku do dzieci, małżonków) jest znęcaniem.
 
Znęcanie dzieli się na dwie kategorie: 
  • fizycznie
  • psychicznie
Pokrzywdzonym może być jedynie osoba najbliższa, małoletni oraz osoba pozostającą w stosunku zależności od sprawcy lub osoba nieporadna ze względu na stan fizyczny lub psychiczny.
 
Ofiara musi pozostawać w stosunku zależności od sprawcy. Stosunek zależności to sytuacja danej osoby (materialna, zdrowotna, psychiczna), w której jej byt jest uzależniony od sprawcy. Uzależnienie to może wynikać z konieczności wspólnego zamieszkiwania, nieporadności, obowiązku opieki, władzy rodzicielskiej itd..
 
Ofiara musi być słabsza od sprawcy. W sytuacji kiedy np. między małżonkami dochodzi do regularnych awantur i kłótni ocenie będzie podlegało to kto te kłótnie wszczynał, jaki miały przebieg i czy można mówić, że jedna strona była wyraźnie słabsza. W sprawach rozwodowych małżonkowie często wykorzystują znęcanie się jako argument w walce o ustalenie winy.
 
Znęcanie się musi trwać w czasie. Pojedyńcze zdarzenia związane z użyciem przemocy lub siły fizycznej lub dręczeniem psychicznym nie wypełniają znamion przestępstwa znęcania się. Dopiero wiele takich zdarzeń na przestrzeni tygodni, miesięcy lub lat może być zakwalifikowane jako znęcanie.
 
Niealimentacja - art. 209 k.k.
Prawo karne może być narzędziem dla zabezpieczenia prawidłowych stosunków rodzinnych i realizacji obowiązku opieki przez zaspokojenie potrzeb materialnych osób, które same nie są w stanie ich zaspokoić.
 
Sprawcą przestępstwa niealimentacji może być tylko ten, na kim ciąży obowiązek prawny łożenia na utrzymanie osoby najbliższej lub innej osoby. Obowiązek ten może wynikać z:
  • ustawy (obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dzieci, ale także dorosłych dzieci wobec rodziców, którzy nie są w stanie utrzymać się samodzielnie) lub
  • orzeczenia sądu (wyrok sądu w sprawie o alimenty, wyrok rozwodowy itd.)

Warunkiem karalności niealimentacji nie jest samo niewykonywanie ciążącego na sprawcy obowiązku łożenia na utrzymanie dziecka, rodziców lub innej osoby najbliższej, lecz uporczywe uchylanie się od tego obowiązku - tj. długotrwałe, powtarzalne, nacechowane złą wolą i nieustępliwością.

Uchylanie się od obowiązku alimentacji jest karalne kiedy zobowiązany ma możliwość płacenia alimentów, ale ze złej woli tego nie robi i stan ten jest trwały. Sąd Najwyższy przyjął, iż przesłanką "trwałości" uchylania się jest niepłacenie zasądzonych rat alimentacyjnych albo płacenie ich w wysokości znacznie niższej od należnej przez okres co najmniej 3 miesięcy.

Zaniechanie alimantowania musi narażać możliwość zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych uprawnionego. Sąd Najwyższy przez pojęcie podstawowych potrzeb życiowych rozumie nie tylko potrzeby w zakresie minimum egzystencji (wyżywienie, odzież, potrzeby higieniczne), ale również potrzeby związane z uzyskaniem niezbędnego wykształcenia i korzystaniem z dóbr kulturalnych.
 
Dla bytu przestępstwa niealimentacji nie ma znaczenia fakt, że potrzeby te są zaspokajane przez inną osobę.
 
Przestępstwo uporczywej niealimentacji ścigane jest na wniosek pokrzywdzonego, organu pomocy społecznej lub organu udzielającego odpowiedniego świadczenia rodzinnego albo zaliczki alimentacyjnej (art. 209 § 2).
W wypadku przyznania pokrzywdzonemu odpowiedniego świadczenia rodzinnego albo zaliczki alimentacyjnej, ściganie przestępstwa uporczywej niealimentacji odbywa się z urzędu (art. 209 § 3 k.k.).
 

Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości, pytania lub chcesz podzielić się z nami swoim problemem -

ZADZWOŃ lub NAPISZ! tel. 22 40 30 347; kom. 602 224 040; e-mail:

Pierwsza rozmowa i konsultacja jest wolna od opłaty.

Dowiedz się czy stać Cię na profesjonalną pomoc adwokata.

Więcej informacji znajdziesz na naszej stronie w dziale Prawo karne lub w odnośnikach po lewej stronie.